सत्र २५४ : नारायण सुर्वे - कविता आणि माणूस : श्री. मुकुल आव्हाड

 १४।०४।२०२४ - राष्ट्रीय सौर २५ चैत्र १९४६

सत्र २५४वे: 

विषय : नारायण सुर्वे - कविता आणि माणूस

सादरकर्ते : श्री. मुकुल आव्हाड

    मंडळी आजचं शब्दांगण अतिशय खास.  गेल्या काही वर्षात जाणकार वाचक बनलेला मुकुल आजचं सत्र घेतोय आणि तेही नारायण सुर्वेंवर! शब्दांगण २.०  मध्ये एखादा लेखक / कवी / कलावंत त्याच्या कलाकृती आणि माणूसपण या दोन्हीसह मांडण्याचा विचार आहे... त्या दृष्टिकोनातून आजचं सत्र! नारायण सुर्वे म्हटलं कि भाकरीचा चंद्र शोधण्यात जिंदगी बरबाद झाली या ओळी सहजच आठवतात. प्रत्येक कलावंत हा आपल्याच समाजाशी बांधलेला असतो... तो त्या समाजाचा द्रष्टा साक्षीदार असतो, आणि समूहाच्या प्राक्तनाचा भागीदार सुद्धा. दलित साहित्य आपल्या समाज जीवनातली नग्नता प्रकर्षाने मांडतं. त्या पार्श्वभूमीवर नारायण सुर्वे समोर येतात.... आक्रस्ताळी नव्हे पण आग्रही. बोटचेपे तडजोडवादी नव्हे पण संयमी. नारायण सुर्वेंच्या व्यक्तित्वाची मांडणी ही म्हणूनच वास्तववादी समाजाच्या मांडणीशिवाय पूर्ण होत नाही. Man is not known by what happens to him but by how he responds to it.... मुकुल आव्हाड घेणार असलेलं 'नारायण सुर्वे: कविता आणि माणूस' हे शब्दांगणचं सत्र ऐकायला आज नक्की या !

हे सत्र ऐकण्यासाठी खालील दुव्यावर टिचकी मारा !